ทาสแมวหลายคนอาจเคยสงสัยเวลาเห็นน้องแมวเดินเข้ามาดมไอศกรีม เค้ก หรือขนมหวาน แต่เมื่อลองให้ชิมกลับเมินเฉยหรือไม่แสดงความสนใจในความหวานเลยแม้แต่น้อย ความจริงทางวิทยาศาสตร์ได้พิสูจน์แล้วว่า แมวทุกสายพันธุ์บนโลก รวมถึงเสือและสิงโตในตระกูลสัตว์กินเนื้อตระกูลแมว (Felidae) ไม่สามารถรับรู้รสหวานได้เลยอย่างสิ้นเชิง
ยีนบกพร่อง: ต้นเหตุที่ลิ้นแมวไร้ปุ่มรับรสหวาน
การรับรสหวานในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั่วไป (รวมถึงมนุษย์) เกิดจากการทำงานร่วมกันของโปรตีนตัวรับ 2 ชนิดที่สร้างจากยีน Tas1r2 และ Tas1r3 บนต่อมรับรสที่ลิ้น
ทีมนักวิทยาศาสตร์ทางพันธุกรรมพบว่า ในสายพันธุ์แมวนั้นเกิดการกลายพันธุ์ของยีน Tas1r2 โดยมียีนที่เรียกว่า Pseudogene ซึ่งทำให้ยีนตัวนี้หยุดทำงานและไม่สามารถสร้างโปรตีนคู่สำหรับตรวจจับโมเลกุลของน้ำตาลได้ ส่งผลให้ลิ้นของแมวไม่มีตัวรับสัญญาณรสหวานส่งไปยังสมองเลย
วิวัฒนาการของ "สัตว์กินเนื้อแท้" (Obligate Carnivores)
สาเหตุที่ธรรมชาติตัดความสามารถในการรับรสหวานของแมวออกไป เป็นผลมาจากวิวัฒนาการ แมวจัดเป็น สัตว์กินเนื้อแท้ (Obligate Carnivores) ซึ่งร่างกายต้องการโปรตีนและไขมันจากเนื้อสัตว์เป็นหลักเพื่อความอยู่รอด โดยไม่มีความจำเป็นต้องกินคาร์โบไฮเดรตหรือน้ำตาลจากพืชผลไม้
ในทางตรงกันข้าม ลิ้นของแมวกลับถูกพัฒนาให้มีความไวต่อการรับรสของ กรดอะมิโน (Amino Acids) และ สารประกอบฟอสเฟต (ATP) ซึ่งเป็นสารที่พบได้ในเนื้อเยื่อและกล้ามเนื้อสดของเหยื่อ เพื่อช่วยในการคัดเลือกเนื้อสัตว์ที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงสุด
แล้วทำไมแมวบางตัวถึงชอบกินไอศกรีมหรือขนม?
หากแมวไม่รู้รสหวาน ทำไมพวกมันถึงยังพยายามชิมไอศกรีม ขนมปัง หรือวิปครีม? คำตอบคือ สิ่งที่ดึงดูดแมวไม่ใช่ "น้ำตาล" แต่เป็น "ไขมัน" (Fats) และ "กลิ่นโปรตีน" ในผลิตภัณฑ์นมเหล่านั้น ลิ้นของแมวไวต่อความมันและเนื้อสัมผัสเป็นพิเศษ จึงเข้าใจผิดว่าแมวชอบของหวาน
ข้อควรระวังสำหรับเจ้าของ
เนื่องจากร่างกายของแมวไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ย่อยคาร์โบไฮเดรตและน้ำตาลปริมาณมาก การให้แมวกินอาหารหวานอาจนำไปสู่ปัญหาสุขภาพร้ายแรง เช่น โรคอ้วน โรคเบาหวาน ตับอ่อนอักเสบ และปัญหาสุขภาพฟัน การเลือกอาหารที่มีโปรตีนคุณภาพสูงและหลีกเลี่ยงขนมที่มีน้ำตาลจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดต่อสุขภาพของแมวในระยะยาว
